Terug naar Mexico. Terug naar de VS. Het wereldkampioenschap voetbal keert dezer dagen terug op bekend terrein. Twee keer eerder was het WK-voetbal in Mexico, in 1970 en in 1986. In de VS had het toernooi der toernooien tot dusverre een keer plaats, in 1994, met onder de deelnemende ploegen het Nederlands elftal dat met Dick Advocaat, the one and only, de kwartfinales bereikte.

Als sportjournalist van de Haagsche Courant en de Goudsche Courant zat ik tijdens die toernooien op de eerste rij. Het was een groot voorrecht. Ik maakte m’n WK-debuut in 1986 in Mexico. Oranje deed niet mee, maar dat mocht ‘m de pret niet drukken. Het zou een even legendarisch als ophefmakend toernooi woorden met een memorabel moment dat tot op de dag van vandaag nog elke fantasie te buiten gaat.

We schrijven 22 juni 1986. In het indrukwekkende Azteken Stadion van Mexico-Stad verschijnt in een onbewaakt ogenblik de Hand van God. Waargebeurd. Geen verbeelding. Ik ben ooggetuige, en met mij nog 83.000 toeschouwers. Het is tijdens de kwartfinale-wedstrijd tussen de teams van Engeland en Argentinië. De Argentijnen zouden met 2-1 winnen, mede dankzij een onvergetelijk doelpunt van hun sterspeler, Diego Armando Maradona die, uiteraard tegen de regels in, bij een luchtduel met de Engelse doelman, heel geraffineerd niet z’n hoofd maar z’n linkerhand gebruikte. Bijna geen hond die het zag. Ook de scheidsrechter niet.

Doelpunt. Het aantal tv-camera’s was in die dagen beperkt en er bestond uiteraard ook nog geen VAR (Video Assistent Referee). Op de persconferentie na afloop zou Maradona verklaren dat hij het doelpunt deels met z’n hoofd, deels met de hand van God had gemaakt. Een wonderlijk doelpunt dat de werkelijkheid ontsteeg en een mythe werd en in z’n wonderbaarlijkheid nimmer meer zou worden overtroffen.