Het blijft een mooie traditie en een leuk gezicht, al die vlaggen met daaraan de rugzak. De rugzak die, als die kon praten, hele verhalen zou vertellen: verhalen van frustratie, van geluk, van verdriet, van hoop, van succes en van teleurstelling. Maar uiteindelijk hangt die vlag met die rugzak aan het huis, en dat betekent: eind goed, al goed. Het symboliseert de afsluiting van een belangrijke periode en het begin van iets nieuws. Het betekent succes en het einde aan de spanning. En dus is het logisch dat die vlag er, in de meeste gevallen, wekenlang blijft hangen.

Ik weet maar al te goed welke spanning daaraan vooraf is gegaan, zowel als vader, maar ook als schoolleider. Want niet alleen de examenkandidaat en zijn of haar familie zitten in spanning te wachten op dat verlossende telefoontje; ook voor docenten is het één van de meest stressvolle momenten van het schooljaar. Vragen zoals: wat zijn de N-termen (de correctiefactor die het Cito toepast)? Hoe hebben mijn leerlingen het gedaan? Hoe heeft de school het gedaan? En welke hele leuke en hardwerkende leerling moet ik straks telefonisch teleurstellen? Het is voor docenten en de schoolleiding altijd een dag van tegenstellingen. De vreugdekreet bij het telefoneren tegenover de ellende en het verdriet van de leerlingen die naar school komen met de vraag: “Hoe moet het nu verder?”

Ik herinner me die momenten nog maar al te goed en ben dan ook blij als ik heel veel vlaggen met rugzakjes aan vlaggenstokken zie hangen. En dan zijn er de oranje vlaggetjes die momenteel het straatbeeld versieren. Daar waar je weet dat de vlag met de rugzak succes betekent, staat de oranje vlag vooral voor hopen op succes. Hoop op een goed resultaat. Misschien wel hopen tegen beter weten in. Hopen dat we nu eindelijk die finale eens gaan winnen. Van mij mogen ook de oranje vlaggetjes er wekenlang blijven hangen, of in ieder geval tot en met 19 juli. Want in dat geval verandert de oranje vlag van symbool van steun en hoop in die van succes. En reken maar, dan hang ook ik de vlag uit.