Er zijn van die momenten waarop je je afvraagt of de bestuurlijke TomTom van Nederland niet stiekem op 'verkeerde afslag aanbevolen' staat ingesteld. Neem de recente schriftelijke vragen van D66 Zoetermeer over de stijgende brandstofprijzen. Een serieus onderwerp, maar de route die gekozen wordt om het probleem aan te kaarten, verdient een eigen filemelding.

Want waar gaan die vragen heen? Naar het Stadhuis.

Niet naar Den Haag, waar de accijnzen worden bepaald.

Niet naar het ministerie, waar de energiebelasting wordt vastgesteld.

Nee, naar de gemeente Zoetermeer.

Alsof de wethouder Financiën achter zijn bureau een geheime knop heeft liggen met daarop “Accijns voor Zoetermeer omlaag”. Was het maar zo’n feest. En dan komt de vraag die je nergens in de stukken terug kan vinden.

Is er eigenlijk koffie gedronken met de landelijke D66‑tafel voordat deze vragen werden ingediend? Gewoon even afstemmen. Even checken of de partij die landelijk over accijnzen, energiebelasting en klimaatdoelen gaat misschien iets kon betekenen. Of was daar geen energie voor? Het wordt nog interessanter wanneer de oplossing wordt aangedragen. We gaan meer elektrisch rijden.

Een mooie gedachte, op papier. Want in een tijd waarin het elektriciteitsnet al piept en kraakt, bedrijven geen aansluiting meer krijgen en sommige wijken moeten kiezen tussen warmtepompen of kerstverlichting, klinkt het bijna als satire.

Hoe stelt men zich dat dan voor bij D66 Zoetermeer? Heel Zoetermeer aan de laadpaal, terwijl het net al “help” fluistert?

Elektrisch rijden als redding, in een stad waar de netbeheerder al met rode vlaggen zwaait? Het is dezelfde bestuurlijke gymnastiek die we kennen van andere dossiers. Landelijk beleid legt druk op gemeenten, bij opvang asielzoekers, woningbouw, zorg en lokaal mogen we het oplossen ten kosten van onze eigen inwoners. Maar zodra het over brandstofprijzen gaat, wordt de pijl ineens gericht op de gemeente. Alsof Zoetermeer een eigen accijnsknop heeft verstopt achter het stadhuis.

Maar als D66 Zoetermeer echt iets voor Zoetermeer wil betekenen, dan ligt de oplossing niet in suggestieve vragen aan een gemeente zonder accijnsknop. Dan ligt de oplossing in een duidelijke noodkreet richting het eigen landelijke bestuur.

Niet als campagne momentje op de voorpagina, maar als serieuze boodschap. “Beste Den Haag, Zoetermeer kan niet alles alleen.”

De column schrijf ik op persoonlijke titel