Zoetermeers Dagblad | Niet naar de kroeg, wel naar de hoeren
mainImage

Niet naar de kroeg, wel naar de hoeren

16 oktober 2020, 13:56 uur
Columns

Op weg naar de scooter-reparateur rijd ik langs de Doubletstraat; de laatst overgebleven prostitutiestraat in het oude centrum van Den Haag. Ik wil niet beweren dat er topdrukte heerst, maar er blijkt in de voormiddag toch aardig wat bronstig manvolk op de been. 

Hoe bestaat ’t dat ik niet naar het voetbal, café of restaurant mag, maar wel naar de hoeren? Mijn nieuwsgierigheid wint het van de gene. Ik parkeer de scooter en begeef me stapvoets tussen de dames van plezier. Op de straattegels is de looprichting met pijlen aangegeven. Een bord propageert afstand. Achter de ramen hangen demonstratief temperatuurmeters aan een ketting. Op sommige ruiten zit een sticker met ‘No Mask, No Entry’.

Zullen de sekswerkers, net als - tot voor kort - de restaurants, hun klant om naam, e-mailadres en telefoonnummer vragen? En hoe vaak noteren ze dan Jansen, Pietersen of Smit? Zelf zou ik me in dat geval Jacques Bral noemen en ook diens telefoonnummer en e-mail opgeven. Maar een daadwerkelijk bezoek om meer te weten te komen, gaat me - zelfs onder pseudoniem - te ver. Ook al kan dat volgens weer andere raamstickers al vanaf €35.

Onderwijl wordt ik geplaagd door meer vragen. Wat moet ik me in die peeskamertjes voorstellen bij de afstandsregel? Ik ken geen mannen bij wie de jongeheer zo lang is dat je met de rest op anderhalve meter afstand kan blijven. Of ligt de dame in kwestie onder een groot vel plastic? Staat ze misschien achter een plexiglas wand met gaten op de juiste hoogte? Ik smacht naar antwoorden, maar ik vrees dat niet één van de werkende dames Nederlands spreekt. En met een hoofd vol brandende kwesties, stap ik weer op de scooter.

Complot

Al sinds ’t begin van de corona-crisis plaats ik vraagtekens bij de aanpak van onze overheid. Niet op de manier van die viruswaanzinnige Willem Engel. Deze aandachtsgeile Rotterdamse dansleraar is, vermoed ik, ooit tijdens een Salsa-les op zijn achterhoofd gevallen. Sindsdien heeft hij zich omringd met gekkies die corona, G5-mobieltjes, pedofilie en fake-nieuws tot één groot duister complot van de elite hebben gemixt. Mijn oma zou zeggen: “er lopen er meer buiten, dan erin zitten”. En dan doelde ze op het gekkenhuis.

Nee, ik verbaas me juist over onze lankmoedige overheid. Eind februari, begin maart reisde ik door Azië. Of ik nu in Singapore, Manilla, Denpasar of Tokyo-Narita landde, overal werd me bij aankomst de temperatuur genomen, mijn e-mail gevraagd en wilde men weten waar ik vandaan kwam en of ik de afgelopen twee weken in China was geweest. Maar terug ik Nederland (eind maart) werd louter gekeken of ik een geldig pasport had en mocht ik met een kort knikje doorlopen. In de trein naar Den Haag bleken mijn vrouw en ik de enigen met een mondkapje. 

In de weken die volgden, werden er voortdurend halfwas maatregelen genomen. Onderwijl ging het mis met de hoeveelheid ziekenhuisbedden, de IC-capaciteit, beschermend materiaal en testcapaciteit. Terwijl de uitvaartondernemers en crematoria overuren draaiden, sprak onze overheid vooral van eigen verantwoordelijkheid en rekening houden met elkaar. Ik wil hier geen totalitair systeem à la China bepleiten, maar op sommige momenten werkt stevige dwang wel een stuk adequater.

Kijk naar Nieuw-Zeeland, waar premier Adern in maart - toen daar nog maar 106 besmettingen en geen doden waren - meteen de strengste maatregelen van de vrije wereld nam. Het luchtruim werd gesloten voor vrijwel alle buitenlandse vluchten en er kwam een totale lockdown van zes weken. De grensbewaking werd opgeschroefd en uit het buitenland terugkerende Nieuw-Zeelanders kwamen in strenge isolatie met verplichte tests. Inmiddels is het leven daar weer nagenoeg normaal en gaat Jacinda Adern met haar Labour-partij een stralende verkiezingsoverwinning tegemoet.

Teflon Mark

Nu zal de stuntelende Nederlandse aanpak straks bij onze verkiezingen ook wel weer van Rutte afglijden: zijn bijaam luidt niet voor niets Teflon Mark. Maar ik betwijfel of het CDA nog wel zo blij is met onze falende minister van volksgezondheid Hugo de Jonge als lijsttrekker. Hadden ze nou toch maar voor die onverschrokken strijder tegen onrecht Pieter Omtzigt gekozen. De roep om harde maatregelen klinkt steeds luider.

Hotel-restaurant Savarin in Rijswijk biedt sinds de nieuwe semi-lockdown hotelkamers tegen een vriendenprijs van €50, mits je daar ook met z’n tweetjes blijft eten. Want voor hotelgasten mag ’t restaurant wel open zijn. En dan mag je ook na acht uur ’s avond nog gewoon een fles wijn bestellen. Het is wel de bedoeling dat je echt bij Savarin blijft slapen, dus niet de truc van Rotterdam Hilton waar je voor een tientje extra als hotelgast werd ‘geregistreerd’. 

Uitgerekend onze minister van justitie Grappenhaus - die van dat drukbezochte huwelijk, ja - uit kritiek op de Hilton-truc. En als je strenge maatregelen voorstaat, en je daar ook zelf aan houdt, is die kritiek ook op zijn plaats. Maar pak dan ook door. Want wie kan creatieve horeca-ondernemers uitleggen dat ze uitsluitend echte hotelgasten in hun restaurant mogen verwelkomen en geen willekeurige voorbijganger, die tevoren nog ongehinderd en zonder mondkapje naar supermarkt, de sportschool, ja zelfs naar de hoeren kon?