Het begon allemaal met tien cent.

Tien cent parkeergeld, betaald door mijn stiefdochter die voor het eerst alleen op pad ging in een grote, onbekende stad. “Mag ik met jouw auto?”, vroeg ze best een beetje spannend. Ze dacht dat het een starttarief was, een soort symbolisch “welkom in ……”. Een foutje, kan gebeuren, die natuurlijk gevolgd werd door een boete. Een foutje dat we als gezin meteen zouden rechtzetten, want regels zijn regels en boetes die terecht zijn, hoor je te betalen.

Maar wat volgde, was geen les voor de jeugd. Het werd een les voor de overheid. Ze diende keurig bezwaar in met een verzoek om coulance. Op tijd. Via de officiële digitale weg. Alles volgens het boekje. En toen gebeurde er… niets. Geen ontvangstbevestiging, geen inhoudelijke reactie, geen besluit. Weken werden maanden. De wettelijke termijn verstreek. En nog steeds bleef het stil.

Totdat ik zelf maar eens aan de bel trok. En wat kreeg ik te horen? Dat de boete toch betaald moest worden. En dat het proces “voor verbetering vatbaar is”.

Dat laatste is een prachtige ambtelijke manier om te zeggen, we hebben het laten liggen, maar u mag het oplossen. En daar wringt het. Want het gaat mij niet om die boete. Het gaat mij om iets veel fundamentelers, een betrouwbare overheid.

We vragen van inwoners dat ze op tijd reageren, zorgvuldig handelen, hun zaken op orde hebben. We verwachten dat jongeren leren hoe de wereld werkt, dat ze verantwoordelijkheid nemen, dat ze snappen dat regels er niet voor niets zijn.

Maar hoe leg je dat uit aan een meisje dat voor het eerst alleen een stad in rijdt, een foutje maakt, en vervolgens ziet dat de overheid zelf de regels niet volgt? Hoe leg je uit dat zij binnen een paar minuten een fout moet herstellen, maar dat de overheid maanden de tijd neemt om haar eigen verplichtingen te negeren?

Hoe leer je jongeren dat de overheid er voor hen is, als diezelfde overheid niet eens op tijd kan beslissen over een simpel bezwaar?

Betrouwbaarheid is geen luxe. Het is geen “voor verbetering vatbaar” procespuntje. Het is de basis van het hele systeem. Als inwoners zich aan de regels moeten houden, en dat moeten ze, dan moet de overheid dat óók doen. Niet bijna. Niet meestal. Maar altijd. Tien cent was het begin. Maar de echte prijs die hier betaald wordt, is vertrouwen. En dat is een stuk duurder.

~ Deze column schrijf ik op persoonlijke titel ~