Er zijn momenten in het leven waarop de grond even onder je voeten wegvalt. Een reorganisatie, een ontslag, een deur die onverwacht dichtgaat. Ik heb het allemaal wel een keer meegemaakt, en daarin sta ik niet alleen. Zoals elke ondernemer weet: je kunt blijven liggen, of je kunt opstaan. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat stilstand geen optie is. Dat is ondernemersmentaliteit. Je kijkt naar wat er wel kan, je pakt door, je neemt verantwoordelijkheid.

En weet je, voor die mentaliteit en veerkracht hoef je niet eens ondernemer te zijn. Ook de hardwerkende alleenstaande ouder, de mantelzorger die dag en nacht klaarstaat, en de zorgmedewerker die ondanks personeelstekorten blijft doorgaan. Zij weten precies wat het is om telkens weer op te staan.

Die mentaliteit mis ik in het nieuwe landelijke coalitieakkoord. Terwijl Nederland behoefte heeft aan eenvoud, duidelijkheid en uitvoerbaarheid, krijgen we plannen die vooral op papier werken. De kritiek die je overal hoort, komt niet uit politieke hoek, maar uit de praktijk. Te veel bureaucratie, te weinig gezond verstand. Te weinig aandacht voor het MKB, terwijl dat de motor van onze economie is. Miljarden worden uitgegeven zonder dat iemand meet of het resultaat oplevert. Een akkoord dat vooral technocratisch voelt, ver weg van de realiteit van gezinnen, ouderen en ondernemers. En ondertussen waarschuwt het CPB dat de koopkracht daalt en de staatsschuld stijgt.

Maar het grootste probleem is misschien wel dat al die landelijke keuzes uiteindelijk op het bordje van gemeenten terechtkomen. Wat in Den Haag wordt bedacht, moet lokaal worden uitgevoerd. En als het landelijk beleid wankelt, komt de druk volledig op lokale overheden te liggen. Zorg die onbetaalbaar wordt? Gemeenten moeten het opvangen. Regeldruk die stijgt? Ondernemers kloppen lokaal aan. Jongeren zonder kansen? De gemeente moet het oplossen. Woningbouw die vastloopt? De gemeente krijgt de schuld. Asielinstroom? Het water loopt letterlijk op straat over de schoenen.

En dan hebben we nog een ander probleem: versplintering. Hoe meer lokale partijen, hoe minder slagkracht. Hoe minder slagkracht, hoe minder we kunnen repareren wat landelijk misgaat. Een gemeente kan alleen tegenkracht bieden als er partijen zijn die verantwoordelijkheid durven nemen, keuzes durven maken en niet bang zijn om op te staan als het moeilijk wordt.

Daarom is mijn oproep simpel. Durf te kiezen voor één onafhankelijke lokale partij. Niet versnipperd, maar gericht. Niet vijf kleine partijen die allemaal een beetje willen, maar één sterke lokale partij die écht kan doorpakken. Want als het landelijk beleid wankelt, moet de gemeente stevig staan. En dat lukt alleen als kiezers durven kiezen met hun hart voor kracht, voor duidelijkheid, voor een partij die niet wegduikt maar opstaat.

Zoetermeer verdient dat.

~Deze column schrijf ik op persoonlijke titel~