Als wethouder lees je soms een krantenkop waarvan je denkt; dit wordt een lange dag. “Chinese Muur voor onze deur”, kopte het AD over de plannen aan de Bijdorplaan. En ja hoor, binnen een uur stond Facebook in brand. Niet door duizenden mensen, trouwens. Door een man of dertig. Maar wel dertig mensen met een toetsenbord en een mening, en dat is in 2026 genoeg voor een digitale veldslag.

De reacties liepen uiteen van “mijn uitzicht verdwijnt” tot “dit is allemaal onderdeel van de Smart City-dictatuur”. Dat laatste is misschien nog wel inspiratie voor een volgende column, want daar vind ik ook wat van. 

En terwijl ik dat allemaal las, dacht ik aan iemand die niet in die slinger van reacties zat. De gescheiden vader die al twee jaar op de bank van zijn broer slaapt omdat hij geen woning kan vinden.

De jonge vrouw van 24 die werkt, spaart, alles goed doet, maar nergens terecht kan. De senioren die hun huis met trap, tuin en lege kinderkamers dolgraag willen verruilen voor een appartement met een lift, maar dat simpelweg niet kunnen vinden. Die mensen hebben geen tijd om op Facebook te reageren. Die zijn bezig met overleven.

En toch gaat het debat vaak alleen over het uitzicht van mensen die al een woning hebben. Over de angst dat er “jongeren” komen wonen. Alsof dat een soort plaag is die je met citronella kunt weren.

Begrijp me goed mensen, de zorgen over leefbaarheid zijn legitiem. Parkeren is een ding. Verkeer is een ding. En niemand wil dat zijn buurt in één klap verandert zonder dat je daarover mee kunt praten. Daarom organiseren we participatie. Daarom bestaat er een BOPA-procedure en een omgevingswet. Daarom wegen we belangen zorgvuldig af.

We kunnen toch niet blijven bouwen voor het uitzicht van de één, terwijl de ander geen dak boven zijn hoofd heeft? Zoetermeer is geen museum. Hier spelen we geen spelletjes.  Het is een stad waar mensen wonen, werken, scheiden, verliefd worden, ouder worden, en soms opnieuw moeten beginnen. En voor al die levensverhalen hebben we woningen nodig, betaalbare woningen. Woningen voor starters, voor senioren, voor mensen die nu tussen wal en schip vallen.

Dus ja, er komt een gebouw aan de Bijdorplaan. Nee, niet omdat we een Chinese Muur willen bouwen.

Maar omdat we muren willen afbreken. De muur tussen woningbezitters en woningzoekenden, de muur tussen “ik” en “wij”, de muur tussen angst en vooruitgang. En als we dat samen doen, met oog voor de buurt en voor de mensen die nog een plek zoeken, dan bouwen we niet alleen stenen.Dan bouwen we een stad waar iedereen kan wonen.

En dat, beste mensen, is toch net iets belangrijker dan een uitzicht. Want wie wilt er nou de hele dag achter de geraniums zitten?Deze column schrijf ik op persoonlijke titel.