Ingezonden mail van Jacques de Wit over de verkiezingen in Zoetermeer.

Graag ga ik op het feit hoe de dwingende drang naar succes en rendement onze samenleving ontmenselijkt. In de Zoetermeerse politiek zien we hier een verontrustende lokale variant van. Of de wind nu uit de linker- of rechterhoek waait: de gewone inwoner wordt vermalen in een 'hoefijzer' van systeemdwang. Een systeem dat cijfers en regels belangrijker vindt dan gezichten.

Aan de rechterkant regeert de rendements-denker. Voor hen is Zoetermeer geen bedding voor inwoners, maar een vastgoedportefeuille op spreadsheets. Het dogma? Bouwen voor de 'winnaars'. Dit leidt tot een woningmarkt waar de gemeente lijdzaam toekijkt hoe de prijzen worden opgedreven voor een kleine groep gelukkigen. Terwijl de winsten naar beleggers gaan, verschraalt de sociale samenhang in wijken als Meerzicht geruisloos. De menselijke maat heeft hier plaatsgemaakt voor het hoogste rendement.

Links en de regeldrift
Aan de linkerkant zien we de maakbaarheids-ideoloog. Hier leeft de overtuiging dat elke goede bedoeling gevangen moet worden in een web van regels. Zo geeft de gemeente tienduizenden euro’s uit aan de verplaatsing van een sequoia-boom, inclusief een 'personal coach' om de boom vijf jaar te begeleiden. Is zo'n keuze nog uit te leggen aan de duizenden inwoners in Meerzicht die vechten tegen de inflatie en de eenzaamheid? Terwijl de boom een coach krijgt, staat de inwoner in de kou.

De beleidsmuur
Het tragische is dat deze twee uitersten elkaar ontmoeten in een bureaucratische bubbel. Het is een systeem geworden dat alleen nog voor zichzelf draait en de buitenwereld niet meer voelt. Rechts gijzelt projecten met parkeernormen die de transformatie van iconen zoals de Mammoet onbetaalbaar maken. Links verstikt plannen voor sociale huur met een woud aan procedures. Ze houden elkaar in een houdgreep, terwijl de woningzoekende Zoetermeerder buiten de deur staat.

Schone schijn?
Zien we hier nu een stadsbestuur dat liever een lintje doorknipt bij een prestigeproject als De Entree, dan een gezin uit de sociale armoede helpt? Terwijl acht medewerkers aan citymarketing Zoetermeer moeten promoten, verpietert de menselijke maat achter een muur van onbegrijpelijke verordeningen. En dat is niet uit teleggen in een wijk zoals Meerzicht waar een voedsel bank staat. Is de volkshuisvesting verdrongen door beleidsijdelheid en externe bureaus die het sociaal welzijn simpelweg hebben wegbezuinigd?

De onzichtbare winst
Laten we stoppen met de linkse hobby’s en het rechtse extremisme van de spreadsheet. De politiek hoort er te zijn voor de mensen, en niet andersom. Het echte falen in onze stad is de kille werking van een systeem dat de inwoner is vergeten. Een blind geloof in bureaucratie lost niets meer op.

Laten we op 18 maart niet kiezen voor de klem van het hoefijzer, maar voor de menselijke bedding. Voor de onzichtbare winst van de waardigheid. Laten we stoppen met het bouwen van monumenten voor de politiek, en weer gaan bouwen aan een thuis voor de Zoetermeerder. Want een stad is pas af als haar inwoners er niet alleen wonen, maar ook weer echt kunnen leven.