Meer woningen bouwen alleen is niet voldoende om de druk op de Zoetermeerse woningmarkt te verminderen. Er moeten vooral woningen komen waar jong-senioren daadwerkelijk naartoe wíllen verhuizen. Dat is de boodschap van LHN na het woondebat van JongSenioren Zoetermeer.
Fractievoorzitter Monique Siegelaer ging tijdens de bijeenkomst in gesprek met jong-senioren over wonen en doorstroming. Het debat vond plaats in Club Entree aan de Boerhaavelaan en stond onder leiding van hoogleraar Housing Systems Peter Boelhouwer.
Tijdens de bijeenkomst bleek volgens LHN brede overeenstemming te bestaan over de noodzaak om woningen te blijven bouwen en de doorstroming te verbeteren. Tegelijkertijd constateert de partij dat lang niet alle jong-senioren weten welke woningbouwprojecten in Zoetermeer al worden voorbereid.
Voor LHN draait de discussie daarom niet alleen om aantallen woningen. De partij stelt vooral de vraag wat een nieuwe woning zo aantrekkelijk maakt dat iemand zelf besluit een bestaande woning achter te laten.
Daarbij denkt LHN aan verschillende woonvormen. Naast appartementen kunnen bijvoorbeeld hofjes, geclusterde woningen en zorggeschikte woningen een rol spelen. Betaalbaarheid en kwaliteit zijn volgens de partij belangrijk, maar ook buitenruimte en de mogelijkheid om in de eigen vertrouwde wijk of omgeving te blijven wonen.
Juist dat laatste kan van belang zijn voor inwoners die al tientallen jaren in dezelfde buurt wonen. Verhuizen naar een kleinere of gelijkvloerse woning is een veel grotere stap wanneer iemand daarvoor ook zijn sociale omgeving, winkels, huisarts en andere voorzieningen moet achterlaten.
LHN wil daarom dat inwoners nadrukkelijk worden betrokken bij de ontwikkeling van nieuwe woonconcepten. Niet vooraf bepalen wat senioren nodig hebben, maar samen met hen bekijken onder welke voorwaarden zij bereid zijn te verhuizen.
Ook begeleiding kan volgens de partij helpen. Een seniorenmakelaar en praktische verhuishulp zouden drempels kunnen wegnemen. Een verhuizing betekent immers niet alleen het vinden van een andere woning. Het gaat ook om opruimen, verhuizen, financiële gevolgen en soms het afscheid nemen van een huis waar iemand tientallen jaren heeft gewoond.
Door voldoende aantrekkelijke woningen voor senioren te realiseren, kan bovendien een verhuisketen ontstaan. Wanneer een senior een grote eengezinswoning achterlaat, kan daar bijvoorbeeld een gezin terecht. De woning die dat gezin achterlaat, kan vervolgens beschikbaar komen voor anderen.
Doorstroming wordt daarmee een belangrijk onderdeel van de oplossing voor de woningnood. Het betekent volgens LHN overigens niet dat Zoetermeer minder woningen voor jongeren en starters moet bouwen. Beide groepen hebben nieuwe woningen nodig.
Het woondebat maakte duidelijk dat de discussie in Zoetermeer steeds meer verschuift van alleen de vraag hoeveel woningen moeten worden gebouwd naar de vraag welke woningen nodig zijn. Voor LHN is daarbij het uitgangspunt dat inwoners uiteindelijk zelf de keuze moeten maken.
De uitdaging voor de komende jaren wordt daarmee helder: niet tegen jong-senioren zeggen dat zij moeten verhuizen, maar woningen realiseren die zo aantrekkelijk zijn dat zij die stap zelf willen zetten.