Alle registers werden onlangs opengetrokken om te vieren dat Jong Perspectief 12,5 jaar bestaat. Als er iets te vieren valt, ben ik graag van de partij, maar zodra ik ook maar enigszins het gevoel krijg dat ik een rol speel in de feestvreugde wil ik het liefst wegkruipen achter de coulissen. Dat heeft een simpele reden; zet Diana vooral niet in de schijnwerpers a.u.b.

Gelukkig werk ik in een team waarbij er begrip is voor mijn plankenkoorts, maar hier ben ik pas van overtuigd na afloop van ons jubileumevenement. Bij de voorbereidingen en tijdens de avond zelf verdacht ik nog iedere minuut iedereen uit ons team van bedenkelijke zaken. Werkelijk waar! Dit getuigt van zeer weinig vertrouwen in mijn collega’s. Maar ja, als je collega’s je constant herinneren aan een avondje improvisatietheater, dan bekruipt mij het voorgevoel dat ik dingen moet gaan doen die ik doorgaans niet zomaar doe.

Hobbit 

Ik zag mezelf al als een hobbit over het podium zwoegen om bijvoorbeeld uit te beelden dat 12,5 jaar best een lange tijd is. Maar wat schetste mijn verbazing? Ik werd verrast met een ontzettend mooie avond, waarbij Jong Perspectief echt zo werd gepresenteerd dat ik uiteindelijk naar huis ging met het gevoel; wat is het toch super VET dat ik aan dit project al zoveel jaar MAG meewerken!

Theatergroep The Big Mo wist precies de kern te raken van waar het allemaal om draait als je besluit maatje te worden. Niet alleen maar easy going, dat zeker niet! Maar mensen die het leven alleen maar zo ervaren, die leven in droomland.

Na afloop van de avond schudde ik de hand met Mike Boeschoten van het Zoetermeers Dagblad. Hij is degene die de columns plaatst en erg leuk om het gezicht te zien van degene achter ons mailverkeer! Leuke gast! Gelijk werd door hem de uitdaging bij mij neergelegd om eens terug te kijken, stil te staan en vooruit te turen. Terugkijkend naar de afgelopen 12,5 jaar zie ik dat het project nog steeds het project is van bij de start. We zijn niet afgeweken van ons doel. Maar wel is de maatschappij veranderd, dat zeer zeker.

Multitasken 

Een mens is niet van zichzelf complex. Wel nee! De maatschappij vraagt steeds meer van jongeren en multitasken is een leuke kreet, maar hier heeft niemand van nature talent voor. Dat blijkt telkens weer als ik in gesprek raak met jongeren die overbelast zijn en niet mee kunnen komen in het leven van alledag. Dan het hier en nu. Dan moet ik toch wel zeggen dat het een uitdaging is geworden om vrijwilligers te vinden die maatje of thuismentor willen worden. Want ook volwassenen leven in diezelfde druktes met volgepropte agenda’s.

Dan een blik in de glazen bol. Wat ik hoop te zien na 25 jaar Jong Perspectief? Dat we nog steeds doen wat we doen; namelijk jongeren ondersteunen die het verdienen in de schijnwerpers te staan. Want licht heb je nodig om te kunnen groeien en bloeien. En ook al is de wereld dan misschien nog meer hectisch geworden, toch blijft dit de kern van het menselijk bestaan.

Gelijk moet ik denken aan vrijwilligster Gina. Tijdens het evaluatiegesprek van het maatjescontact met Michelle werd de bank aan de kant geschoven. Ik fronste mijn wenkbrauwen en snapte niet wat de bedoeling was van deze verhuizing van het meubilair. Maar zodra de muziek aanging, viel mijn mond open. Michelle gaf samen met maatje Gina even een dansshow weg. Pa en ma en twee zusjes keken toe. Michelle die zo stil was bij de kennismaking stal nu de show zonder te verblikken of te verblozen. Voor Michelle was Gina toen haar lichtpuntje. En met een lichtpuntje in je leven dans je de sterren van de hemel!

Met een prachtige toepasselijke tekst die ik onlangs weer eens las, sluit ik af.

Lichtpuntjes;
soms zijn ze groot,
soms zijn ze klein.
Je hoeft ze niet te zoeken
je kunt ze ook ZIJN!

Diana Huurman is geboren in de Dorpsstraat van Zoetermeer, waar ze ook opgroeide en zich later settelde met haar gezin. Ze is naar eigen zeggen ‘verknocht’ aan de oude dorpskern. Vanaf de start in 2005 is Diana werkzaam als projectmedewerkster bij Jong Perspectief. ‘Oprichtster Ymi Dekker benaderde mij of ik zin had om dit project in Zoetermeer op de sociale kaart te gaan zetten.  Ik heb de uitdaging met beide handen aangepakt en nog geen minuut spijt.’

In al die jaren heeft Diana aan den lijve ondervonden dat het voor jongeren echt meerwaarde heeft om iemand naast je te hebben die onverdeelde aandacht voor je heeft. Met deze column geeft zij Zoetermeerders een kijkje in de keuken van de organisatie. ‘Hopelijk prikkelt het lezers om de stoute schoenen aan te trekken en de uitdaging aan te gaan om ook maatje te worden.’

Reageer op dit artikel

Elke avond het laatste nieuws uit Zoetermeer? Gratis abonneren!