Ergens in een vergaderkamer moet iemand het hardop hebben durven zeggen. 'misschien hebben we gewoon meer wethouders nodig'. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. Zoals een startup die besluit dat één founder leuk is, twee handig, maar acht… tja, dat voelt gewoon schaalbaar. Wat zou het ambtelijk advies hierover zijn geweest? 

Volgens de cognitieve wetenschap kunnen mensen ongeveer 7plus 2 dingen tegelijk aan.Dat is precies genoeg om een stad te besturen, een begroting te lezen en te doen alsof je begrijpt wat “integrale gebiedsontwikkeling” betekent. Maar te weinig om ook nog eens groei, vergrijzing, mobiliteit, energie, economie en community‑dynamiek te overzien.

Daar heb je óf vijf tot zes goede bestuurders voor nodig… óf gewoon een extra stoel aan de bestuurstafel. Eerlijk is eerlijk, als je het Startup Town‑model erbij pakt, klinkt het bijna logisch. Een moderne stad heeft acht systemen, acht domeinen, acht spanningsvelden. Waarom zou je dat met vijf of zes mensen proberen te runnen?

Dat is alsof je een Boeing 747 laat vliegen met twee piloten die ook de catering moeten doen. Hier zit ook de crux. Als je méér bestuurders wilt, moet je ook méér leveren. Niet méér papier. Niet méér vergaderingen. Maar méér output. Meer stad. Meer resultaat. Meer leven in de tent. Wat als je acht wethouders hebt en nog steeds dezelfde prestaties?

Dan heb je geen scale‑up gebouwd, maar een matroesjka‑pop van verantwoordelijkheden. Dan wordt het geen Startup Town, maar een Stand‑up Town, waar iedereen hoopt dat iemand anders de clou heeft.

En ergens, heel zacht, klinkt Frank Boeijen: “En als het avond wordt, dan denk ik aan de stad…”

Een stad die misschien niet méér bestuurders nodig heeft, maar wel een beter werkend systeem. Of het er vijf, zes, zeven of acht worden? Dat is minder belangrijk dan de vraag: 'Wat gaan we er business‑wise mee oplossen?' Voor Henk en Ingrid; wat levert het op voor hun stad, straat, kinderen en besteedbaar inkomen? Komt tijd, komt raad.

Ik schrijf deze column op persoonlijke titel.