Ingezonden: Toen ik in de jaren 80 uit huis ging kreeg ik al een huisje op de Velddreef aangeboden na twee maanden.

Zelfs huursubsidie werd aangeboden, die ik overigens nooit heb aangevraagd, want ik had het niet nodig. Twee jaar later verhuisde ik naar een mooi appartement aan de Parijsstraat. Zo makkelijk ging dat.

Nu is het onmogelijk voor een alleenstaande jongere om een betaalbaar huis te vinden. Wat op de vrije markt wordt aangeboden is, ik zeg het maar, schofterig duur. Daarbij is het al een lot uit de loterij als de jongere überhaupt een huis aangeboden krijgt.

Gevolg is dat de jongere, en zo jong is dat niet meer, buiten Zoetermeer en zelfs buiten Nederland gaat kijken om een bestaan op te bouwen. Ze zien hier in Nederland en Zoetermeer geen perspectief. Mentaal doet dat ook wat met ze. Ze voelen dat ze buiten de boot vallen , depressief worden en niet verder kunnen met hun leven. De politiek, huisjesmelkers, regels, voorrang voor allerlei ‘gevallen’, zorgen dat de gewone jongere kansloos is. Juist deze jongeren moeten voorrang krijgen in hun eigen stad (Zoetermeer) Zoals het nu gaat valt een hele generatie buiten de boot met alle gevolgen van dien.

De jongere moet in zijn eigen stad voorrang krijgen op een eerste woning van waaruit ze zelfstandig hun leven kunnen beginnen op te bouwen. Dat moet een recht zijn en biedt ze perspectief. Pas daarna zijn de andere woningzoekenden aan de beurt.

Met vriendelijke groet,

E. Jacobs, een bezorgde Zoetermeerder.